ΟΡΙΑ ΣΤΗΝ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ ΤΗΣ ΕΚΦΡΑΣΗΣ

Τα όρια στην ελευθερία της έκφρασης σε οποιοδήποτε τομέα, στην τέχνη,στην πολιτική,στη καθημερινή ζωή γενικότερα είναι δύσκολο να τα διακρίνουμε και ακόμα πιο δύσκολο να πούμε αν τα ξεπερνάμε η' όχι αλήθεια είναι, για να μην εθελοτυφλώ,πως κανένα όριο και κανένας σχεδόν κανόνας δεν είναι στις μέρες μας απαραβίαστος . Αυτό βέβαια συναντά και τις δυο όψεις του νομίσματος και τη θετική και την αρνητική.

Στην ελευθερία της έκφρασης στην τέχνη,πρέπει άραγε να υπάρχουν όρια;Η πρώτη απάντηση αυθόρμητη που έρχεται στο νου του καθένα,είναι..Όχι! Φυσικά και όχι.Όταν η τέχνη εκπορεύεται από μια εσωτερική,ψυχική ανάγκη για έκφραση (σε οποιαδήποτε μορφή τέχνης) αυτό δεν πρέπει να συναντά κανένα εμπόδιο σε πρώτη φάση.Αν όμως κάποιος θεωρεί πως το έργο τέχνης του,που πρόκειται π.χ για ένα βιντεάκι (το οποίο δείχνει κάποιον να κάνει εμετό),είναι προοδευτικό, αλλά πάνω απ'όλα το ορίζει ως "τέχνη", τότε πρόκειται περί κατάχρησης της ελευθερίας, που του δόθηκε, η οποία στην περίπτωση αυτή ταυτίζεται με την προκλητικότητα και με την προσβολή της αισθητικής του θεατή στην έκθεση, που εχει αναρτηθεί "το έργο τέχνης".Άρα εδώ μάλλον θα πρέπει να μιλήσουμε για όρια.Ωστόσο για να γίνουν λίγο πιο σαφή τα όρια στον τομέα της τέχνης, θα μπορούσαμε να πούμε πως ελεύθερη είναι η έκφραση, όσον αφορά τις φόρμες (δηλαδή τις τεχνοτροπίες και τις τεχνικές), που χρησιμοποιεί ο καλλιτέχνης.Όμως το εσωτερικό πρίσμα μέσα από το οποίο βλέπει το έργο τέχνης ο εκάστοτε καλλιτέχνης ίσως οριοθετείται.Είναι πολύ δύσκολο λοιπόν, να βρει κάποιος μας τα όρια στην τέχνη και να πει με ακρίβεια ποιά θα είναι αυτά.

Αυτή η δυσκολία στην οριοθέτηση της ελευθερίας της έκφρασης, συναντάται όπως είπαμε και σε άλλα πεδία.Το πιο γνωστό σε όλους μας είναι οι καθημερινές κοινωνικές συναστροφές και η στάση του καθένα μας στο δημόσιο χώρο .Εδώ έρχεται να συμπληρώσει την ελευθερία της έκφρασης η έννοια του σεβασμού, αλλά και του αυτοσεβασμού.Είναι αναπόσπαστο δικαίωμα του κάθε πολίτη να εκφράζει τη γνώμη του και να την υποστηρίζει, αλλά δεν είναι όλα τα μέσα θεμιτά.Δεν είναι σωστό να υπεισέρχεται η βία και ο εξαναγκασμός ως μέσα επιβολής και διεκπεραίωσης της γνώμης.Τέτοιες εκδηλώσεις βίας γίνονται φανερές σε διαδηλώσεις και πορείες.Κι ενώ το αίτημα των διαδηλωτών μπορεί να εκφράζει το δίκαιο και το σωστό ο τρόπος του πολλές φορές το καθιστά λάθος .Έτσι δεν είναι μόνο το τι θα πεις, αλλά και το πως θα το πεις.Αυτή η μέθοδος είναι γνωστή ως "μέθοδος του πολιτικού".Δεν είναι λίγες οι φορές, που ακούς έναν πολιτικό να μιλάει για κάτι, που το πιθανότερο είναι να είσαι αντίθετος, αλλά ο τρόπος του πείθει μεγάλη μερίδα του λαού.

Μάλλον λοιπόν τα όρια στην ελευθερία της έκφρασης βρίσκονται μέσα στις λέξεις.Οι εριστικές,προσβλητικές,
ρατσιστικές λέξεις αυτόματα περιορίζουν την ελευθερία σου.Και γιατί;Γιατί αν τις χρησιμοποιήσω περιορίζω κι εγώ την ελευθερία του άλλου..την ελευθερία "του να είναι όπως είναι,να έχει την δική του ταυτότητα".